Auteur: Alex

Schakend op de eerste dag van de Olympische Spelen heeft EGS zich prima gehouden aan het Olympische motto: we hebben weer ontzettend meegedaan. En niet gewonnen. Maar ach, dat is immers ook veel minder belangrijk dan meedoen.

EGS 1 ging op bezoek bij De Drie Torens 2 in Tilburg. Winst was daar nodig om nog een realistische kans te lopen op lijfsbehoud in klasse 4H. Dat zat er echter nooit echt in.

Teamcaptain Alex van Lanen miste in de opening een kans om voordeel te krijgen, vervolgens gingen in rap tempo bijna alle stukken van het bord en eindigde de partij in een snelle remise. Bijna net zo snel was Pascal Graafmans klaar, maar achter zijn naam kwam een nul te staan op het wedstrijdformulier. In een scherp middenspel verloor hij een volle toren.

Wim Krijbolder redde het in een spannende partij ook niet. Zijn dreiging over de lange diagonaal werd geneutraliseerd en elders op het bord kwam hij tekort: 2,5-0,5. Erik Hamers deed wat terug. Hij won een stuk en rondde de partij af met een fraaie matcombinatie.

Hij was echter ook de enige van EGS die zijn partij wist te winnen. Invaller René van den Bosch speelde een mooie partij maar kon uiteindelijk het mat niet meer vermijden toen zijn tegenstander met twee torens binnenkwam op de zevende rij. Bart Plasmans kwam in het eindspel één pionnetje tekort, maar dat maakt soms een groot verschil, zo ook nu.

De resterende twee partijen eindigden allebei in remise. Bram van Huijgevoort kreeg in een onoverzichtelijke stelling een remise-aanbod en koos eieren voor zijn geld. Peter Paul van der Schoot had een pion meer in een eindspel met ongelijke lopers. Dan weet je het eigenlijk wel, remise is dan bijna altijd onvermijdelijk. Zo ook nu. Eindstand: 5,5-2,5 voor de Tilburgers.

Dat is altijd nog een bordpunt meer dan EGS 2 meenam uit de uitwedstrijd in Eindhoven tegen koploper WLC 4. EGS begon al op een achterstand door twee zieken. Maar ook de resterende zes partijen brachten weinig punten in het laatje. Nico Dignum won als enige, Yazan Brik voegde er een half punt aan toe. Rob van Esch, Peter Ansems, Ferry Kastelijn en Simon de Knegt moesten de koning omleggen: 6,5-1,5.

Voor EGS zit het seizoen, voor carnaval, er al bijna op. Omdat het in een poule met oneven aantal teams speelt, wacht eerst nog een rondje stilzitten en dan eindigt het seizoen met een thuiswedstrijd tegen middenmoter RDS.

Super Heftig, Irritant en Tegenvallend, oftewel shit. Dat was het avontuur van het avondteam van EGS in Bergen op Zoom. Een opluchting misschien: EGS staat nog steeds op kop. Al wordt het richting het eind van het seizoen wel billen knijpen…

Het eerste resultaat was een nul voor Alex van Lanen. Hij rekende zijn aanvalsplan niet goed genoeg door en kreeg in de tegenaanval het deksel op de neus. Gelukkig kun je teamcaptain Bart Plasmans wel om een grote boodschap sturen. Hij veegde de achterstand weer van het scorebord met een mooie combinatie die draaide rond de in het Wolgagambiet altijd belangrijke zwarte loper.

Een halfje kwam erbij dankzij Jasper Kools op bord 1. Hij liet zijn tegenstander een poepie ruiken in een stelling waarin de dames al vroeg van het bord verschenen, maar miste even een torenzetje en kon in het vervolg niet verder komen dan een puntendeling.

Dat was iets waar Bram van Huijgevoort alleen maar van kon dromen. Hij verloor pardoes een stuk, ging er daarna nog eens goed voor zitten, maar moest (het was inmiddels tegen middernacht) toch concluderen dat er geen redden meer aan was. Derhalve werd een nederlaag met een luchtje eraan 1,5-2,5.

In de laatste twee rondes krijgt EGS eerst BSV B op bezoek en in de laatste ronde wacht een uitwedstrijd tegen Waalwijk 2. Drie punten uit die twee wedstrijden zijn nodig om het kampioenschap in de wacht te slepen.

Ooit een topgrootmeester als Anish Giri in één zet een vol stuk weg zien blunderen? Toch gebeurde juist dat zaterdag in Wijk aan Zee, tijdens de eerste ronde van het grootmeestertoernooi van Tata Steel. Hoe kan zoiets gebeuren? De enige denkbare verklaring is dat de Nederlandse wereldtopper zó onder de indruk was van het feit dat hij met een grote EGS-delegatie in één zaal mocht spelen, dat hij compleet de draad kwijt raakte.

In Wijk aan Zee waren Robin Verhoeven, Pascal Graafmans, Jasper Kools, Jonathan van Heinsbergen, Alex van Lanen, Bart Plasmans en Rens van Ravenstein present. En dan namen ze nog voormalig EGS-ers Guus Vermeulen en Bram van de Vrande en de Tilburgse gast-EGS-er Frank Vennix mee op sleeptouw.

Iedere schaker speelt in Wijk aan Zee in het eerste weekend, parallel aan de grootmeesters, een vierkamp met ongeveer gelijkwaardige tegenstanders. Voor twee spelers van EGS werd dat een ware zegetocht: Jasper en Alex wonnen alle drie hun partijen en pakten daarmee dus ook de groepszege.

Aan de andere kant van het spectrum staat de gevreesde ‘lange rochade’: een toernooi met drie nullen op rij. Gelukkig was niemand van de EGS-delegatie veroordeeld tot dat lot, al moest Bart na twee nullen wel even vrezen. Maar in de slotronde rechtte hij de rug en kwam toch nog tot een winstpartij.

De resultaten van de andere EGS-ers? Robin Verhoeven speelde op het hoogste niveau (2J) en knokte zich naar 1 puntje. Pascal Graafmans was vorig seizoen gepromoveerd naar niveau 3 en scoorde daar een prima 2 uit 3. Jasper won dus zijn 4-poule. In de 5 zette Alex hetzelfde resultaat neer. Jonathan verloor in ronde één, maar kwam sterk terug tot 2 uit 3. Zoals gezegd kwam Bart op dit niveau tot 1 punt, Guus reikte tot 1,5. In de 6 won Bram van de Vrande zijn eerste partij, om er een ‘korte rochade’ (twee nullen dus) op te laten volgen. Frank eindigde in zijn 8e klassegroep op een score van 50 procent. En hetzelfde geldt tenslotte voor Rens bij zijn debuut op niveau 9.

En: gelukkig hebben we de foto’s nog…

EGS 1 heeft de strijd tegen degradatie geen positieve wending kunnen geven tegen Sliedrecht 2. Er waren drie halve eieren en verder een hoop lege doppen: 6,5-1,5. Een uitslag waar weinig op af te dingen viel.

Vooral de lage borden hadden het zwaar. Erik Hamers leverde een stuk in en verloor, Wim Krijbolder werd overrompeld door een stevige koningsaanval en in een toreneindspel met twee pionnen minder moest ook Peter Paul van der Schoot zich gewonnen geven.

Met duidelijk mindere vooruitzichten in enkele andere partijen, had het voor EGS-ers in gelijkwaardige stellingen weinig zin om grote risico’s te nemen. Bart Plasmans was de eerste die remise overeenkwam met zijn opponent. Na een wild middenspel was een stelling ontstaan die behoorlijk in evenwicht leek.

Bram van Huijgevoort had een pion geofferd voor aanvalskansen, maar meer dan eeuwig schaak kon hij er na een spectaculaire offervariant niet uithalen. Alex van Lanen scoorde de derde remise. In een stelling met twee torens en een pion tegen een dame moest hij meegaan in zetherhaling om verlies van een van zijn torens te voorkomen.

Zodoende was de nederlaag een feit en waren de twee Vlaamse EGS-talenten nog over. Yesenia Lukin en Jonathan van Heinsbergen moesten allebei knokken om een mindere stelling te redden. Dat deden ze beiden creatief: het leverde hun tegenstanders veel hoofdbrekens op, maar uiteindelijk slaagden ze er allebei wel in hun voordeel om te zetten in winst.

Om degradatie te voorkomen moet door de uitslagen in andere wedstrijden 2026 voor het nog steeds puntloze EGS 1 het jaar van de eindsprint worden. Dat zal niet eenvoudig worden, maar zeker ook niet onmogelijk. Op 10 januari gaat de competitie verder met een thuiswedstrijd tegen De Giessen en Linge.

Op zoek naar de eerste zege van het seizoen is EGS voor de tweede keer dichtbij gekomen, maar opnieuw tegen een nederlaag aangelopen. Ook voor EGS 2 was er een nederlaag, maar dat was wat minder close.

Voor EGS 1 stond een thuiswedstrijd tegen DSC Dongen op het programma. Vaste prik de laatste jaren en het kan alle kanten op. Omdat EGS wat vaste krachten miste, werd gekozen voor een aangepaste opstelling met Peter Paul van der Schoot op bord 1. Hij streed dapper maar een stukoffer op h7 werd hem uiteindelijk fataal.

Ook voor Henk van Griethuijsen, die dit seizoen nog op zoek is naar de goede vorm en Yesenia Lukin, tactisch geposteerd op bord 2, waren er snelle nederlagen. Daar stond tegenover dat Bram van Huijgevoort overtuigend een punt scoorde. En ook Bart Plasmans pakte een punt voor EGS na een fraaie koningsaanval.

Een tussenstand van 2-3 dus, kon EGS die in de slotfase omkeren? Nee dus. Het ging in eerste instantie mis bij Alex van Lanen die na een blunder in een kansloos eindspel belandde. Zodoende moesten Jonathan van Heinsbergen en Wim Krijbolder allebei winnen. Ze probeerden van alles, maar strandden uiteindelijk allebei op een remise: 3-5.

Bij EGS 2 was jeugdspeler Yazan Brik de man of the match. Maar dat kwam vooral omdat hij de enige speler was van het hele team die niet verloor. Dankzij een remise van Yazan op bord 8 werd het 0,5-7,5. Een forse nederlaag dus, maar geen schande: tegenstander Eindhoven 4 was op papier al veel sterker en dat bleek in de praktijk dus ook zo te zijn.

EGS 1 mag in de laatste wedstrijd van 2025 proberen te stunten tegen titelkandidaat Sliedrecht 2. EGS 2 neemt het op tegen het team van jeugdige talenten van Best Moves 1.

Ze was zonder twijfel het meest invloedrijke persoon binnen EGS, die nooit een zet op een schaakbord heeft gedaan. Corrie Kloks-Brock, de voormalige uitbaatster van café Hof van Holland aan de Tilburgseweg, is vrijdag op 100-jarige leeftijd overleden.

EGS was decennialang thuis in het café (wie het ‘kroeg’ noemde kreeg het met Corrie aan de stok) aan de Tilburgseweg. Het wat oubollige karakter van Hof van Holland, met de Brabantse bontje kleedjes op tafel, gaf de clubavonden zijn karakter. Dat de prijzen voor consumpties over het algemeen ook wat achterbleven bij die in andere Goirlese horecagelegenheden, was ook mooi meegenomen.

Maar de sfeer in Hof van Holland werd vooral gemaakt door Corrie. Waar je haar etablissement als oubollig kon betitelen, was Corrie tot op hoge leeftijd goed bij de tijd. Ze toonde belangstelling voor alles en iedereen, had overduidelijk plezier in haar werk, maar kon ook scherp uit de hoek komen als er iets gebeurde wat haar niet zinde. Tot haar 94e runde Corrie Hof van Holland en eigenlijk wilde ze toen ook nog niet van ophouden weten. Maar ja, voor alles zijn tijd.

Corrie werd gekoesterd door de leden van EGS en ook de bezoekende schakers uit alle hoeken van Brabant konden die bijzondere barvrouw wel waarderen. Ook na het sluiten van Hof van Holland en de gedwongen verhuizing van de schaakclub naar de Wildacker bleef er contact tussen EGS-leden en Corrie.

Toch nog vrij plotseling overleed ze op 14 november. Bestuur en leden van EGS wensen de familie van Corrie veel sterkte en denken met weemoed terug aan de vele mooie jaren bij en mét Corrie.

(Noot: iedereen die Corrie kende, weet dat ze niet graag in de belangstelling stond en al helemaal niet graag op de foto ging. Toch is het onze huisfotograaf gelukt om haar éénmaal vast te leggen, van een afstandje. In actie, koffie schenkend tijdens een zaterdagse competitieronde.)

 

Veel schakers maken puzzels, online of in boekjes. Van veel van die diagrammen denk je dan: ja mooi, maar zoiets komt van je never-nooit-niet in een echte partij voor. De clubavond van afgelopen dinsdag toonde aan: dat mag je niet te snel denken. Kijk maar eens naar deze stelling…

Het was in de partij van Ferry Kastelijn (met wit) tegen Joost Enzerink. Oftewel ons jonge opkomende talent tegen ons iets minder jonge herintredende talent. Joost, met een stuk extra, zag in deze stelling een mooie kans om de pion op e4 te slaan. Maar in plaats van Dxe4, wat een prima zet is, koos hij voor Lxe4.

En toen ontstond dus een stelling die de boekjes in kan. Ziet u de winst voor wit? Ferry zit natuurlijk midden in de Stappenmethode en vond de winst dus snel. Onder diagram 2 volgt de oplossing…

 

Het antwoord? Wit speelt 1. Dxf7+!! Een dame-offer om te beginnen. De enige logische tegenzet is natuurlijk Txf7. En dan volgt offer nummer twee: 2. Td8+! De toren van f7 kan niet terug vanwege de penning door de loper op b3, dus het enige antwoord dat zwart nog heeft is 2… Lxd8, waarna 3. Txd8 mat is!

Hoe vaak komt zoiets nou voor? Nou… op dinsdagavond in De Wildacker dus. Wat er komende dinsdag allemaal weer op de borden verschijnt is nog een groot raadsel, maar kom vooral meeschaken. Ook niet-leden zijn van harte welkom om kennis te komen maken met EGS. Aanvang 20.00 uur, mail voor meer info schaakclubegs@gmail.com.

Soms wil je als teamleider heel graag een bepaalde clubgenoot in de opstelling van je zaterdagteam. Meestal omdat het een sterke speler is met een goede kans op winst. Soms omdat je iemand nodig hebt met een grote auto. Of omdat diegene een gezellige bijdrage aan de naborrel kan leveren.

Voor de uitwedstrijd van EGS 1 tegen De Baronie 2 van afgelopen zaterdag wilde ik Rob van Esch graag in ons achttal opnemen. Helaas, helaas, hij gaf de voorkeur aan een potje in EGS 2. Waarom wilde ik Rob opstellen? Omdat onze tegenstanders van zaterdag ook een Rob van Esch in hun gelederen hebben. Rob van Esch – Rob van Esch, het leek mij hilarisch. Ik zag de servers in het KNSB-hoofdkwartier al rokend tot een meltdown komen.

Maar goed, geen Rob van Esch dus aan onze kant. Aan hun kant wel. En wat wil het toeval… ik mocht nu zelf tegen hem spelen. Vroeg in de partij schoot de gedachte me te binnen: een kop voor het verslag heb ik al. ‘Het is allemaal de schuld van Rob van Esch’. Wist ik veel. Toen.

Eerst maar eens wat andere wedstrijdontwikkelingen, het blijft een verslag, nietwaar? De Baronie is een ervaren en homogeen team, maar we dachten dat hier misschien ook wel de eerste kans op matchpunten lag. Helemaal toen Erik Hamers een toren won en, na enig kansloos tegenspartelen van Bredase kant, EGS op een 0-1 voorsprong zette.

Bram van Huijgevoort leek wel recht vanuit de opening naar een eindspel gegaan en kwam tot een snelle remise. Jonathan van Heinsbergen had een pionnetje meer in een open stelling, maar nam ook genoegen met remise. Dat leek toen een prima beslissing. Maar ja, toen wist ik nog niet wat ik nu weet over die dekselse Rob van Esch (die uit Breda).

Voor de lol even een tussen-diagrammetje. Hier heb ik met wit zojuist 15. Tfd1 gespeeld. Druk op de d-lijn, een soort-van-gepende loper op d7, de pion op e6 die ook niet zo jofel staat… ik dacht hier wel prima te staan, zeker toen Rob voor het passieve (maar degelijke) antwoord 15… Pb8 koos. (De computer geeft zwart overigens een klein plusje na 15… Tc7.)

Pascal was de eerste aan EGS-kant die verloor. Na een interessante opening en middenspel zat er ergens een wending in die onze kopman in het nadeel bracht en toen was het snel bekeken. 2-2 dus en we zitten nu in de fase in de wedstrijd dat de klok een woordje mee gaat spreken en het adagium ‘haasten naar de 40’ is. Peter Paul van der Schoot had een stuk geofferd voor een koningsaanval en probeerde met een uur voorsprong op de klok een fout bij zijn tegenstander af te dwingen. Toen dat niet leek te gaan lukken, nam hij (verstandig) het remiseaanbod aan.

En Rob van Esch dan, hoor ik u denken? Die won zijn partij in Den Bosch tegen HMC Calder 6. En die uit Breda? Die had ook wel iets minder tijd, maar niet ernstig. Na een pionnenstormpje op de koningsvleugel koos hij op zet 32 voor Kf8 en ontstond deze stelling. Die laatste zet is niet zo’n beste. Het is nu +1,4 voor wit, zegt mijn computer. Ziet u de zet? Ik zag hem wel! (deze wel ja…)

Zometeen het slot. Nu eerst nog even de dramatische aanloop. Op bord 8 voegde Wim Krijbolder een remise toe aan het totaal. Hoe het in de slotfase precies is gegaan heb ik niet gezien, maar het eindigde naar verluidt in eeuwig schaak. Het was een interessante partij met tegengestelde rochades, als ik me niet vergis een pion meer voor Wim, maar wel een gammele koningsstelling. Vervolgens kwam De Baronie voor het eerst in de middag op voorsprong omdat Bart Plasmans verloor. Van wat ik er achteraf over hoorde was dat onnodig (wanneer is het dat niet?), maar het gebeurde, helaas voor hem en ons, wel.

Tussenstand 4-3 dus. En Rob van Esch en ik nog bezig. In de vorige stelling vond ik de zet die naar voordeel leidt: 35. c5! Dreigt een pionvork én een aanval op het gepende paard op d7 en daarnaast opent het de stelling voor het loperpaar. Na nog wat zetten in lichte tijdnood (niet altijd de optimale maar wel goede) ging het uitgerekend op zet 40 voor de eerste keer mis.

Hier had ik voor 40. Dh6+ moeten kiezen. En als de dame binnen komt, rolt die de hele zwarte stelling op. Maar ja, in een partij waarin het bijna de hele middag om de beheersing van de d-lijn was gegaan, wilde ik die niet zomaar opgeven en speelde 40. Dd4. Nog steeds niet beroerd, wit heeft nog voordeel, maar… wat moet wit op zet 44 in deze stelling vooral niet doen?

Lekker de koning in het spel brengen, ‘altijd goed in het eindspel’. 44. Kf2? Nee dus! Rob van Esch had het wel gezien en ik niet. Of nou ja… zoals dat gaat… een milliseconde na het indrukken van de klok wel. Dan volgt 44… Pxc3! De gepende dame hangt ineens en na de gedwongen afruil (45. Dxb6 Pxd1+ 46. Ke1 axb6 47. Kxd1) is de mooie vrijpion op c6 ten dode opgeschreven en wint zwart het eindspel.

Tenminste, zwart had het eindspel kunnen winnen. Nu is Rob van Esch de beroerdste niet (die eigenschap deelt ie met zijn Goirlese naamgenoot) en bood hij een paar zetten later remise aan. Maar het effect is hetzelfde: weer een nederlaag voor EGS 1. Met 4,5-3,5 bij De Baronie 2. En dat is dus allemaal de schuld van Rob van Esch. Dat u het maar weet…

Optimisten zullen zeggen dat EGS 1 de weg naar boven heeft ingeslagen. Pessimisten zullen zeggen dat EGS 1 opnieuw een kansloze nederlaag heeft geleden. In deze tijden van polarisatie is het fijn om te kunnen zeggen dat ze allebei gelijk hebben: EGS 1 heeft opnieuw een kansloze nederlaag geleden, maar die nederlaag was niet zo groot als in speelronde 1.

Tegenstander was dit keer De Stukkenjagers 4, alweer een aantal jaren vaste prik op het speelschema (en gek genoeg altijd in Goirle). Zoals altijd een homogeen team met spelers die je niet zomaar van het bord schuift.

Dat ondervonden als eerste de EGS-invallers aan bord 7 en 8. Niels Couwenberg leverde diverse pionnen in, had daarvoor wel wat kleine dreigingen teruggekregen, maar dat was niet genoeg om Paul Castermans op de knieën te krijgen. Wim Krijbolder beet zijn tanden stuk op de ervaren Pieter Priems: hij verloor eerst een pion, toen een stuk, en ging vervolgens tot overmaat van ramp mat.

De zes vaste krachten dan? Voor we aan Goirlese kant punten konden gaan oogsten, werden ook in dit gezelschap nog wat koningen omgelegd. Yesenia Lukin kreeg een verpletterende koningsaanval van Ron de Veen over zich heen. Pascal Graafmans was tegen Karel Storm zeker niet slechter uit de opening gekomen, maar verrekende zich in het vervolg ergens. Alex van Lanen ruilde in de opening beide lopers voor paarden en vroeg ze om een lesje ‘de kracht van het loperpaar’. Hij kreeg precies dat van Ger Pepels: 0-5 dus en matchpunten naar Tilburg.

Fedor Sazonov deed als eerste wat terug. Deels dankzij stug verdedigen van Fedor, maar eerlijk is eerlijk, vooral ook omdat tegenstander Nies Rijnders pardoes zijn dame in de aanbieding deed. Bram van Huijgevoort speelde een pionneneindspel met toren tegen loper met strakke hand naar een zege tegen Christian Zouridis: 2-5 dus. Erik Hamers spartelde nog een poos tegen, maar kwam de materiële achterstand die hij in het middenspel had opgelopen tegen Hans van Iersel niet meer te boven.

Zo was de eindstand 2-6. EGS 1 mag in de volgende ronde, uit bij De Baronie 2, gaan proberen om de eerste punten te pakken en zo van de laatste plek te komen.

EGS 2 deed het beter dan EGS 1, maar ook niet genoeg om te winnen. De gasten van De Pion 4 reisden met een 3-5 zege terug naar Roosendaal. Winst was er voor René van den Bosch en Rob van Esch. Maarten de Wit en Hannie Hermans voegden remises toe aan het totaal. Peter Ansems, Nico Dignum, Yazan Brik en debutant Ruben Oostra kwamen helaas niet tot scoren.

De jeugd heeft de toekomst, maar helaas geldt dat nog niet voor het heden. Dat is de korte samenvatting van de seizoensopening van EGS 1, uit bij D4. Het werd 0,5-7,5.

Tegen het ervaren achttal van D4 zette EGS een zevental met vier spelers die nog niet oud genoeg zijn om zelf naar Dongen te rijden. Zeven inderdaad…. last minute invaller Rens van Ravenstein werd een nog latere minute uitvaller en moest ziek verstek laten gaan.

We begonnen dus met een achterstand van 1-0. Maar al vrij snel kwam Yesenia Lukin remise overeen met haar tegenstander, in een gesloten stelling die in allerlei opzichten in balans was. Helaas, maar dat wisten we toen nog niet, bleef het daarbij voor EGS.

Invaller twee, Ferry Kastelijn, maakte het zijn tegenstander in de opening moeilijk, maar miste in het middenspel een combinatie die hem een stuk kostte. Invaller drie, Maarten de Wit, leek lang op weg naar de enige zege aan Goirlese kant. Maar toen het tijd werd om te gaan oogsten, verrekende hij zich en werd ook dit een nul.

Jonathan van Heinsbergen probeerde met een stukoffer de koningsstelling van zijn tegenstander open te breken, maar zijn berekeningen bleken niet te kloppen en de stukken konden in de doos. Erik Hamers leek zijn zaakjes prima voor elkaar te hebben, maar zag opeens een vijandelijke vrijpion onstuitbaar oprukken.

Alex van Lanen was al vanuit de opening op verdedigen aangewezen, deed dat een poosje redelijk, maar uiteindelijk niet goed genoeg. Als laatste was Fedor Sazonov bezig, in een rustig opgebouwde partij aan bord 1 moest hij uiteindelijk ook zijn koning omleggen.

Een grote nederlaag dus voor EGS: 7,5-0,5. De positieveling concludeert hieruit dat het vanaf nu alleen nog maar beter kan. Over twee weken is daarvoor de eerste kans: thuis tegen Stukkenjagers 4.

Hij won eerder al de beker en nu is Alex van Lanen ook de clubkampioen van EGS. Achteraf bezien was die gewonnen bekerfinale tegen Pascal Graafmans (die ook meetelde voor de competitiestand) de beslissende stap richting de titel. In de laatste rondes werd het gat met Pascal alleen nog maar wat groter.

Het was bovenaan de ranglijst het hele seizoen een strijd tussen Alex en Pascal. Daarbij moest de laatste al na speelronde 1 in de achtervolging. Want in die ronde stond al de eerste topper op het programma, gewonnen door Alex. De rest van 2024 bouwde Alex die voorsprong steeds een stukje verder uit. Maar zo tussen carnaval en Hemelvaart zette Pascal een comeback in, zodat een zege in de bekerfinale hem waarschijnlijk de koppositie had opgeleverd. Maar dat ging dus niet door.

Het is voor Alex de vijfde keer dat hij clubkampioen wordt van EGS. De laatste keer was alweer een poosje geleden: in 2014. Alex verloor het hele seizoen geen enkele partij onderweg naar het clubkampioenschap. Wel waren er drie spelers die hem op remise wisten te houden: Pascal Graafmans, Henk van Griethuijsen en René van den Bosch. Pascal werd uiteindelijk op gepaste afstand, maar ver voor de anderen, tweede. Best of the rest werd (niet voor het eerst) Maarten de Wit, die in de eindsprint om brons René klopte.

Sinds een aantal jaar speelt EGS in een A- en een B-groep. Weliswaar in één grote competitie, maar de spelers die het jaar ervoor in de onderste helft eindigden, krijgen een B achter hun naam en strijden zo ook nog om het B-kampioenschap. Die eer gaat dit jaar naar Erik Hamers, die in de totaalstand achtste werd. Het B-podium wordt verder gevuld door Nico Dignum en Rens van Ravenstein.

Opvallende nieuwkomer is ook Ferry Kastelijn, de jeugdspeler die sinds begin dit jaar meespeelt bij de senioren. En met succes, want hij eindigt net achter Nico en Rens als nummer vier in het B-klassement met een score van 8 uit 11.

 

Van voorzichtig schuiven was geen sprake in de EGS-bekerfinale, gespeeld door Alex van Lanen (met wit) en Pascal Graafmans (zwart dus). Al na tien zetten waren de koningen verzeild geraakt op e2 en f8, van rocheren was dus geen sprake in deze partij. En dat allemaal bijna à tempo uitgevoerd. Vanachter de andere borden werden fronsend blikken geworpen: was hier een bekerfinale aan de gang of een snelschaakpotje?

Het was toch wel degelijk dat eerste. Maar met twee spelers die elkaar behoorlijk goed kennen en twee weken de tijd hadden gehad voor voorbereiding, kan dit blijkbaar het vervolg zijn. Vanuit een bekend begin ontstond een stelling met een stuk meer voor Alex tegen twee pionnen voor Pascal. Maar de aanval die hij had gehoopt te krijgen voor het geofferde paard bleek niet helemaal uit de verf te komen.

Na een interessant middenspel bleek een centrumopstoot met zijn pionnen het verkeerde plan voor Pascal. In de tegenaanval nam Alex de zwarte koning op beslissende wijze onder vuur. Toen Pascal voor de keuze stond om zijn dame te verliezen of mat te gaan, was de bekerfinale afgelopen. Nadat het rapidkampioenschap vorige week een prooi werd voor Pascal gaat de beker dit jaar dus naar Alex.

Deze boeiende partij met de analyse van Alex kun je hier bekijken. Hieronder alvast de beschreven stelling na tien zetten.