2 februari 2020 Verslag van Alex

EGS 1 – Vughtse Toren 5,5 – 2,5

(Een sfeerimpressie van een schaakzaterdag door Ard van Beek.)

Eindelijk weer eens schaken. Ik had me al een hele week mentaal en schaaktechnisch voorbereid.

Op deze eerste februari had de zon haar pogingen opgegeven om door de grijze regenwolken heen het historische centrum van Goirle op te lichten. Ijskoud en kletsnat, kortom niets stond een topprestatie in de weg.

Vrijdagavond the day before stelde mijn vrouw Maaike Delemarre, voormalig Nederlands schaakkampioene vast dat remise na 12 zetten natuurlijk weer de uitkomst zou zijn. Ik liet mij niet uit het veld slaan, ik vertrouw nooit op haar inschattingsvermogen. Helaas zou ze opnieuw gelijk krijgen zoals eigenlijk bijna altijd, toeval uiteraard.

Mijn gast, schaakgrootmeester en tig-voudig Nederlands Kampioen Loek van Wely, stelde vast dat remise tegen wie dan ook sowieso meer was dan waar ik recht op had op basis van mijn talent of eigenlijk gebrek eraan. Ik mompelde iets over zijn eerste Kamerlidmaatschap voor het FvD.

Het Jan van Besouw Huis, een inspirerende locatie die tot grote prestaties zou moeten/kunnen leiden was het decor van verreweg mijn saaiste partij in veertig jaar schaken. Na afloop stelden mijn tegenstander en ik beiden vast dat we eigenlijk graag hele scherpe partijen speelden. ‘Onze bedoelingen waren in ieder geval goed’, merkte mijn tegenstander op. ‘Dat doet me denken aan eigenlijk bijna al mijn relaties’, counterde ik.

Onze partijbespreking leidde tot een levendige gedachtenuitwisseling. Al onze ogenschijnlijk verloren gegane creativiteit en analyserend vermogen baanden zich een onverwachte weg naar buiten. ‘Schaakpaarden verplaats je bij het spelen van de partij bij voorkeur met hun bilpartij naar de tegenstander gericht. Niet alleen raken sommige tegenstanders uit hun concentratie bij het demonstratief placeren van de anus in hun gezichtsveld, bijkomend voordeel is dat je de paarden tijdens hun missie kunt bijvoeren, uitgaande van het feit dat het rectaal innnemen van suikerklontjes de paarden minder stimuleert.’

‘Oisterwijk is het mooiste dorp van Nederland’, stelden we beiden vast.
‘Trump is gevaarlijk dom, en het Corona virus wordt een pandemie’.
Ff een rustmoment met wat open deuren…

Onverwacht schokkend was de vaststelling dat we beiden een kleine dertig jaar geleden dezelfde vriendin hadden gehad, vermoedelijk en hopelijk gedurende verschillende periodes.

Inmiddels stonden we op een 2.5 – 0.5 voorsprong. Bord 2 van Vught had vanwege een voedselvergiftiging verstek laten gaan waardoor onze zieke Bram die wel was komen opdagen met een punt zijn bed in kon duiken. Aan bord 1 offerde Vught een invaller aan onze kopman Kools. Op mijn vraag hoe het ging antwoordde Thomas nadat hij eerst om zich heen keek bescheiden: ’Ja ik had hem 14 jaar geleden ook al eens verslagen ( Thomas was toen 6 jaar oud…)’.

EGS 1 verpletterde uiteindelijk de oudjes uit Vught met 5.5 – 2.5 en nestelde zich nog nadrukkelijker aan de top van de landelijke Klasse 4H.