29 november 2019 Verslag van Thomas

NBSB-beker A: Hocus pocus in Steensel

Op het spelen van bekerwedstrijden rust voor het team boven 1700 een vloek. In geen competitie doet EGS het historisch gezien qua resultaten zo slecht. Sterker nog, nog nooit werd verder dan ronde 2 gereikt, wat betekende dat in Steensel bij de kemppion geschiedenis kon worden geschreven. Nu blijkt dat de lokale goeie connecties heeft want ene D. Trump blijkt daar regelmatig in de interne competitie mee te spelen; wij waren gewaarschuwd. Het EGS-keurkorps dat de kempenaren mocht gaan bekampen bestond uit (op volgorde van bord):
1. Thomas
2. Pascal
3. Alex
4. Jasper.
Het strijdplan: met de punt naar achteren, Jasper op rechts vrijspelen die van rechts spits Alex in stelling brengt om de winnende goal binnen te koppen. Het bleek allemaal wat lastiger, en uiteindelijk mochten we ons gelukkig prijzen met de eindstand die op het bord verscheen.

Een eerste rondje langs de borden verraadde nog niet veel van de moeilijkheid die de onzen te wachten stond; Thomas zat op zet 15 nog in een hem bekende variant waarin hij wat beter zou moeten staan. Pascal maakte gebruik van de zwakke witte koning op g1 om een pion op d4 buit te maken zonder zichtbare compensatie. Bij Jasper en Alex was het allemaal nog in balans met typische stellingen voor de door hen beide gekozen openingen.

Uitkijkend naar de aankomst van D. Trump of in het hoofd al bij het befaamde Steensels Pierebier stond Jasper het zichzelf toe voor een tactische pionwinst te gaan. Het grote nadeel hieraan was dat zijn dame en koning als enige op de c-lijn stonden (op c2 en c8 respectievelijk). Zijn tegenstander was er als de kippen bij om veld c1 te evacueren voor een toren, waarna Jasper kon kiezen of hij zijn dame of een kwaliteit wilde verliezen. Hij koos voor het tweede, maar de compensatie was ver te zoeken. Sterker nog, toen wits dame een toeristische reis door de zwarte stelling kwam maken was verder materiaalverlies ook niet meer te voorkomen: 1-0 voor De Kemppion.

Alex, zijn geest gescherpt door de recente dorpsquiz, speelde een complexe strategische partij met tegengestelde rochades. Tot een aanvalsrace kwam het echter nooit, de strijd speelde zich vooral af rond het belangrijke “zwakke” d5 veld. Alex had hier betere controle en wist een eindspel af te dwingen met beide een dame paard en een armada pionnen. Wit had echter een duo gevaarlijke vrijpionnen op a en b die met ondersteuning van de witte koning te machtig bleken, zelfs een eindsprint van zwarts f-pion was niet meer toereikend: 1-1.

Okee, dus nu zouden we aan twee halfjes genoeg moeten hebben om te winnen op basis van het wegstreepresultaat, zoals Maarten hieronder al heeft aangegeven. Het vooruitzicht aan de resterende twee borden was echter niet meer zo goed als eerder. Pascal had zijn pion terug moeten geven en was opgezadeld met een pionnenstructuur waarvan je spontaan zou gaan dammen. Hij kon dus ook niet voorkomen dat wit een tweetal vrijpionnen op de damevleugel kreeg, het leek een aankondiging te zijn van een nederlaag op bord 2. Uw schrijver (Thomas) zou dan dus moeten winnen aan bord 1, maar hij wist zijn plusje vanuit de opening niet vast te houden. Tegenstander Walter Smits wist zijn stukken goed neer te zetten en Thomas kon er geen goed aanvalsplan tegenover te stellen. Maarja er moest toch gewonnen worden dus werd er doorgespeeld. Een hoop geprul en geschuif later was van concrete voortgang nog weinig sprake en leek het erop dat het Goirles A-bekeravontuur weer vroegtijdig zou eindigen.

Misschien dat Pascal vroeger heel veel naar de TV-programmas van Hans Kazan keek, want hij wist weer eens een ware goocheltruc uit te halen. Hoe het precies gebeurde is tot op heden gehuld in nevel, maar hij wist de vrijpionnen op de damevleugel op te ruimen in ruil voor een kwaliteit waarna zowaar een stelling op het bord kwam waarin zwart precies alles zo kon verdedigen dat wit er met geen mogelijkheid doorheen kon komen. Toen wit tot de conclusie kwam dat hij niet meer kon winnen bood hij remise aan met nog 15 seconden op de klok. Het getuigt van sportiviteit dat Pascal in deze potremise stelling besloot om het remiseaanbod aan te nemen, daar hij ook de mogelijkheid had om zijn tegenstander door de klok te duwen: 1.5-1.5. Hij kon dit aanbod aannemen omdat Thomas eerder, gezien de remise-stelling bij Pascal, al had kunnen afwikkelen naar een eindspel met twee lopers tegen loper-paard, waarin weinig eer meer te behalen viel: 2-2.

We winnen dus net als het B-bekerteam met een gelijkspel. Er kan wel gezegd worden dat vrouwe fortuna uitkeek over de partijen van de onzen deze keer. We staan dus in de kwartfinale van de beker, nog 3 keer winnen en we kunnen de cup met de grote oren gaan ophalen bij de NBSB. U hoort nog van ons!